1 września 1835 roku w Wilnie urodził się Rafał Kalinowski, inżynier, powstaniec, sybirak, duchowny, święty… Patron sybiraków, oficerów i żołnierzy. Jeden z dowódców powstania styczniowego na Litwie. Był członkiem zakonu karmelitów bosych. Zmarł w Wadowicach – tym samym mieście, w którym kilkanaście lat później przyszedł na świat Karol Wojtyła. To właśnie Jan Paweł II wyniósł Rafała Kalinowskiego na ołtarze, najpierw jako beatyfikowanego, a później – kanonizowanego.

Jego życiorys mógłby posłużyć za scenariusz do kilku filmów przygodowych.

Przyszły święty urodził się w rodzinie zubożałej szlachty jako Józef – syn Andrzeja i Józefy, dnia 1 września 1835 r. w Wilnie. 8 dni później chłopiec został ochrzczony. Józiaczek, jak go zwano w dzieciństwie, był niemowlakiem, a jego brat Wiktor miał dwa latka, kiedy zmarła ich matka. Drugą żoną ojca została młodsza siostra Józefy – Wiktoria. Z tego związku małżeńskiego Józef doczekał się trojga młodszego rodzeństwa. Jednak macocha zmarła około 1845 r. osierocając chłopca. W 1847 r. Andrzej Kalinowski kolejny raz się ożenił. On miał wówczas 42 lata, a jego wybranka – Zofia Puttkamerówna – 19. To małżeństwo doczekało się czworga dzieci.

Józef Kalinowski był synem profesora matematyki Uniwersytetu Wileńskiego i od dzieciństwa odznaczał się wyjątkowymi uzdolnieniami w naukach ścisłych. Uczył się w wileńskim Instytucie Szlacheckim i Szkole Inżynierii Wojskowej w Petersburgu, gdzie następnie wykładał matematykę i mechanikę. Jako inżynier pracował przy budowie kolei Kursk-Odessa.

Podczas powstania styczniowego 1863 r. służył swoją wiedzą jako minister wojny i członek Rządu Narodowego (koordynował działania powstańcze na Litwie). Mawiał, że „nie krwi, ale potu potrzebuje Polska”.

W tym czasie przeżył głęboki przełom duchowy.

Schwytany przez Rosjan, został skazany na karę śmierci, którą zamieniono na 10 lat ciężkich robót na Syberii. Zesłanie było dla niego czasem gruntownych przemyśleń i pytań o sens życia. Uczył dzieci katechizmu, głęboką religijnością oddziaływał na towarzyszy zesłania.

Po uzyskaniu wolności powrócił do Polski i został wychowawcą księcia Augusta Czartoryskiego (obecnie błogosławionego).

W 1877 r. wstąpił do zakonu karmelitów bosych przyjmując imię Rafał od św. Józefa. Po pięciu latach przyjął święcenia kapłańskie.

Wiele godzin spędzał w konfesjonale. Spowiadał z wielką gorliwością i mądrością, dzięki czemu stał się głośnym i poszukiwanym kierownikiem duchowym. Posługując w różnych klasztorach, ożywiał je duchowo i duszpastersko, przez co stał się wielkim odnowicielem swojego zakonu na terenie Polski.

Patron Sybiraków, żołnierzy i oficerów.

O wiele więcej polecamy w dziale historia-kultura Polonijnej Agencji Informacyjnej.

Rafał Kalinowski w DZIALE HISTORIA-KULTURA PAI