W Dębłowie Królewskim k. Gniezna 8 lutego 1860 r. urodził się Wojciech Trąmpczyński – prawnik, polityk związany z Narodową Demokracją, poseł na sejm pruski i do parlamentu niemieckiego, a w czasach II RP marszałek Sejmu i Senatu. Trąmpczyński pochodził z ziemiańskiej rodziny; uczęszczał do gimnazjum w Trzemesznie oraz do poznańskiej szkoły im. Marii Magdaleny, gdzie zdał maturę w 1877 r. Studiował prawo w Berlinie oraz we Wrocławiu, które ukończył, uzyskując w 1881 r. stopień doktora praw. We Wrocławiu również zdał w 1886 r. egzaminy państwowe. Następnie osiadł w Poznaniu, gdzie w latach 1886–1892 prowadził kancelarię adwokacką, a następnie notarialną.

Był to także czas, kiedy Trąmpczyński angażował się w walkę o polski charakter szkolnictwa – organizował m.in. prywatne nauczanie języka polskiego w Poznaniu. Był też autorem znanej broszury w języku polskim i niemieckim pt. „Prawo pozostanie zawsze prawem”. Trąmpczyński krytykował w niej ustawę wywłaszczającą Polaków, którą traktował jako sprzeczną z niemieckimi ustawami konstytucyjnymi.

W czasie Powstania Wielkopolskiego Trąmpczyński został wybrany na prezesa Naczelnej Rady Ludowej, a następnie – na prezesa Prowincji i Regencji Poznańskiej. Jako były polski poseł do Reichstagu został dokooptowany do Sejmu Ustawodawczego i 14 lutego 1919 r. został wybrany na jego marszałka. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. przewodniczył Obywatelskiemu Komitetowi Obrony Państwa. W 1922 r. Trąmpczyński został wybrany na senatora z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej.

„Wpierw musimy Państwu zapewnić byt, a potem dopiero możemy prowadzić wewnętrzne walki o to, jaka forma bytu jest najlepsza” – postulował Trąmpczyński w mowie sejmowej wygłoszonej 28 listopada 1922 r.

Więcej o życiu i działalności Wojciecha Trąmpczyńskiego w dziale historia-kultura PAI.

Wojciech Trąmpczyński w DZIALE HISTORIA-KULTURA PAI