Mówiono o nim, że jego twórczość jest dla Polski kontynuacją twórczości Stanisława Wyspiańskiego, zdolnego kompozytora, poety, publicysty, działacza Obozu Wielkiej Polski i Straży Narodowej, społecznika zaangażowanego w działalność charytatywną na rzecz najbardziej potrzebujących pomocy oraz żarliwego katolika, który swoją twórczością poruszał ludzkie sumienia. Dziś praktycznie zapomniany i przez nielicznych przywoływany do naszej zbiorowej świadomości. Do jego osoby odniósł się w swojej twórczości Karol Wojtyła w swoim dramacie Brat naszego Boga. Był przeciwnikiem komunizmu, socjalizmu i piłsudczykowskiej sanacji. 3 listopada przypada rocznica jego urodzin w 1877 roku.

Jan Paweł II w rozmowie z jego synem w 1991 powiedział: „Trudno mi jednak w tej chwili, mówiąc do syna wielkiego polskiego dramaturga Karola Huberta Rostworowskiego, nie zaświadczyć, ile ja sam zawdzięczam jego postaci, jego twórczości. Niech ten hołd pośmiertny wobec wielkiego polskiego pisarza, wielkiego człowieka teatru, wielkiego chrześcijanina będzie jakimś spłaceniem długu, który przez powojenne pokolenie w Polsce nie był spłacony, raczej ojciec pański – Karol Hubert Rostworowski był, powiedziałbym, tendencyjnie zapomniany”.

Rostworowski jako artysta to dramaturg, muzyk, poeta, autor dramatów osadzonych w realiach historycznych. Drogę do sławy utorował mu dramat „Judasz z Kariothu” z 1913 roku. Następnie były „Kajus Cezar Kaligula”, “Miłosierdzie”, „Zmartwychwstanie”, „Antychryst” czy „Niespodzianka”, która uchodzi za największy sukces w jego dorobku i za którą otrzymał Państwową Nagrodę Literacką. W swojej twórczości silnie akcentował chrześcijański punkt widzenia przez co otrzymał przydomek „Chrześcijańskiego Sofoklesa”, pochylał się z troską na bolączkami społecznymi, poddawał krytyce polską klasę polityczną odradzającej się Polski. Rostworowski jako człowiek głębokiej wiary, to człowiek, którego religijność mocno ewoluowała.

Należał do wielkich przeciwników Wielkiej Rewolucji Francuskiej oraz całej jej spuścizny, podkreślał wielokrotnie swój antysocjalizm i przestrzegał przed zgubnymi skutkami komunizmu, tak dla Polski jak i łacińskiej Europy. Laicyzacji i zachwianemu ładowi moralnemu w polityce przeciwstawiał praktyczne zastosowanie w życiu politycznym zasad Civitas Dei.

Jako artysta zaistniał dramatem Judasz”, opowiadającym w sposób pogłębiony psychologicznie o postaci apostoła zdradzającego Jezusa, stając się wielkim sukcesem artystycznym i finansowym. Wystawioną 22 lutego 1913 r. przez Solskiego w Teatrze im. Słowackiego inscenizację uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych epoki. Sam zaś Rostworowski momentalnie awansował do rangi najwybitniejszego dramaturga tamtych lat.

Kolejnym dramatem Karola Huberta był „Kaligula”. Zaczął go pisać w pałacu Pusłowskich w Czarkowach. Tuż po wybuchu I wojny światowej pałac z całym wyposażeniem został spalony przez wojsko rosyjskie. Rostworowski stracił rękopis, notatki, wszystkie papiery i cały swój dorobek kompozytorski. Pierwszą część sztuki musiał potem odtwarzać w Krakowie. Trud się opłacił, bo wystawiony 31 marca 1917 r. w Teatrze Słowackiego „Kaligula” odniósł wielki sukces i znów przysporzył dramaturgicznej sławy autorowi. Obydwie jego wielkie sztuki na stałe weszły do repertuaru polskich teatrów, a Rostworowskiemu dały pozycję najwybitniejszego współczesnego dramaturga pod Stanisławie Wyspiańskim.

Więcej o życiu i twórczości tego, który zauroczył Karola Wojtyłę przeczytacie Państwo w dziale historia-kultura Polonijnej Agencji Informacyjnej.

Karol Hubert Rostworowski w DZIALE HISTORIA-KULTURA PAI